5.00(1)

ศ21102 ศิลปะ(นาฏศิลป์) ภาคเรียนที่ 2/2563 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1

หลักสูตรรายวิชา

ศึกษา  วิเคราะห์  วิพากษ์วิจารณ์       เกี่ยวกับเรื่องนาฏยศัพท์หรือศัพท์ทางการละครในการแสดง  บทบาทและหน้าที่ของฝ่ายต่างๆ ในการจัดการแสดง   หลักการชมการแสดง       สร้างสรรค์กิจกรรมการแสดงที่สนใจโดยแบ่งฝ่ายและหน้าที่ให้จัดเจน   บรรยายประเภทของละครไทยในแต่ละยุคสมัย     ระบุปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของนาฏศิลป์ นาฏศิลป์พื้นบ้าน  ละครไทย  และละครพื้นบ้าน  สามารถแสดงนาฏศิลป์  และละครรูปแบบง่ายๆ โดยใช้ทักษะกระบวนการคิด  ทักษะกระบวนการแก้ปัญหา  ทักษะกระบวนการใช้ชีวิต  ทักษะกระบวนการสื่อสาร  และทักษะกระบวนการใช้เทคโนโลยี เพื่อให้มีความรู้ความเข้าใจ กล้าคิด  กล้าแสดงออกทางศิลปะอย่างสร้างสรรค์ เห็นคุณค่า ซื่อสัตย์สุจริต  มีวินัย ใฝ่เรียนรู้ อยู่อย่างพอเพียง มุ่งมั่นในการทำงาน รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์ รักความเป็นไทย  มีจิตสาธารณะ และสามารถประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน

 

สิ่งที่คุณจะได้เรียนรู้

  • 1.อธิบายอิทธิพลของวัฒนธรรม ที่มีผลต่อเนื้อหาของละคร
  • 2.สร้างสรรค์การแสดงโดยใช้องค์ประกอบนาฏศิลป์และการละคร
  • 3.เข้าใจสุนทรียะของการแสดงนาฏศิลป์ตามหลักการใช้ภาษาท่า
  • 4.สร้างสรรค์การแสดงโดยใช้องค์ประกอบทางนาฏศิลป์ได้อย่างถูกต้อง
  • 5.แสดงนาฏศิลป์ไทยได้อย่างถูกต้อง
  • 6.แสดงรำวงมาตรฐานได้อย่างถูกต้อง
  • 7.วิเคราะห์การแสดงนาฏศิลป์ไทยได้

สารบัญรายวิชา

12 บทเรียน

หน่วยที่ 1 ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับนาฏศิลป์?

นาฏศิลป์ หมายถึง ศิลปะของการร่ายรำ หรือความรู้แบบแผนของการฟ้อนรำ เป็นสิ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นด้วยความประณีตงดงาม ให้ความบันเทิง อันโน้มน้าวอารมณ์และความรู้สึกของผู้ชมให้คล้อยตาม ศิลปะประเภทนี้ต้องอาศัยการบรรเลงดนตรี และการขับร้องเข้าร่วมด้วย เพื่อส่งเสริมให้เกิดคุณค่ายิ่งขึ้น หรือเรียกว่า ศิลปะของการร้องรำทำเพลง
ให้นักเรียนบอกการอนุรักษ์นาฏศิลป์ไทยให้คงอยู่สืบไป มา5ข้อ
ให้นักเรียนเขียนนิยามนาฏศิลป์ไทยมา 5 ข้อ
ให้นักเรียนศึกษานาฏศิลป์พื้นบ้าน จำแนก วิเคราะห์การแสดงพื้นบ้านแต่ละประเภท
ความหมาย ความเป็นมานาฏศิลป์ไทย
องค์ประกอบของนาฏศิลป์ไทย
. ประเภทของนาฏศิลป์ไทย (โขน,ละคร,ระบำ รำ,การแสดงพื้นบ้าน)
ข้อสอบหน่วยที่ 1

หน่วยการเรียนรู้ที่ 2 ท่ารำ นาฏยศัพท์ ภาษาท่า?

นาฏยศัพท์ หมายถึง ศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับลักษณะท่ารำ ที่ใช้ในการฝึกหัดเพื่อแสดงโขน ละคร เป็นคำที่ใช้ในวงการนาฏศิลป์ไทย สามารถสื่อความหมายกันได้ทุกฝ่ายในการแสดงต่าง ๆ "นาฏย" หมายถึง เกี่ยวกับการฟ้อนรำ เกี่ยวกับการแสดงละคร "ศัพท์" หมายถึง เสียง คำ คำยากที่ต้องแปล เรื่อง เมื่อนำคำสองคำมารวมกัน ทำให้ได้ความหมายขึ้นมา

หน่วยการเรียนรู้ที่ 3 การผลิตและการแสดงละคร?

นาฏศิลป์ไทยเป็นศิลปะการแสดงที่สร้างความเพลิดเพลิน สนุกสนานให้กับมนุษย์ นาฏศิลป์เป็นศิลปะที่เกิดขึ้นจากการเลียนแบบกิริยาท่าทางของคนและสัตว์ การรับอารยธรรมจากอินเดีย การละเล่นเพื่อผ่อนคลายและการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งการแสดงนาฏศิลป์ประกอบด้วย การฟ้อนรำ ดนตรี และการขับร้อง นำมารวบรวมจนเกิดเป็นนาฏศิลป์ที่สวยงาม การแสดงนาฏศิลป์ไทย แบ่งออกเป็น โขน ละคร รำและระบำ การแสดงพื้นเมือง ซึ่งในแต่ละประเภทมีรูปแบบการแสดงที่แตกต่างกันออกไป

หน่วยที่ 4 การแสดงนาฏศิลป์ไทยและรำวงมาตรฐาน?

รำวงมาตรฐาน เป็นการแสดงที่มีวิวัฒนาการมาจาก “ รำโทน “ เป็นการรำและร้องของชาวบ้าน ซึ่งจะมีผู้รำทั้งชาย และหญิง รำกันเป็นคู่ ๆ รอบ ครกตำข้าวที่วางคว่ำไว้ หรือไม่ก็รำกันเป็นวงกลม โดยมีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ลักษณะการรำ และร้องเป็นไปตามความถนัด ไม่มีแบบแผนกำหนดไว้ คงเป็นการรำ และร้องง่าย ๆ มุ่งเน้นที่ความสนุกสนานรื่นเริงเป็นสำคัญ เช่น เพลงช่อมาลี เพลงยวนยาเหล เพลงหล่อจิงนะดารา เพลงตามองตา เพลงใกล้เข้าไปอีกนิด ฯลฯ ด้วยเหตุที่การรำชนิดนี้มีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ จึงเรียกการแสดงชุดนี้ว่า “ รำโทน “ ต่อมาเมื่อปีพ.ศ. ๒๔๘๗ ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี รับบาลตระหนักถึงความสำคัญของการละเล่นรื่นเริงประจำชาติ และเห็นว่าคนไทยนิยมเล่นรำโทนกันอย่างแพร่หลาย ถ้าปรับปรุงการเล่นรำโทนให้เป็นระเบียบทั้งเพลงร้องลีลาท่ารำ และการแต่งกาย จำทำให้การเล่นรำโทนเป็นที่น่านิยมมากยิ่งขึ้น จึงได้มอบหมายให้กรมศิลปากรปรับปรุงรำโทนเสียใหม่ให้เป็นมาตรฐาน มีการแต่งเนื้อร้อง ทำนองเพลงและนำท่ารำจากแม่บทมากำหนดเป็นท่ารำเฉพาะแต่ละเพลงอย่างเป็นแบบแผน

หน่วยที่ 5 การแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง?

การละเล่น หมายถึง การเล่นดนตรี การเล่นเพลง การเล่นรำ การเล่นที่ต้องร่วมกันตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป เรียกว่า มหรสพหรือศิลปะการแสดง พื้นเมือง หมายถึง สิ่งที่อยู่ในท้องถิ่นนั้น ๆ การละเล่นพื้นเมือง หมายถึง การแสดงใด ๆ อันเป็นประเพณีนิยมในท้องถิ่นและเล่นกันใน ระหว่างประชาชน เพื่อความสนุกสนานรื่นเริงตามฤดูกาล การแสดงต้องเป็นไปอย่างมีวัฒนธรรม มีความเรียบร้อย ใช้ถ้อยคำสุภาพ แต่งกายสุภาพถูกต้องตามความนิยมและวัฒนธรรม เหมาะสมกับสภาพท้องถิ่น สถานที่ก็ต้องจัดให้เหมาะสมกับโอกาสที่จะแสดง ซึ่งการละเล่นพื้นเมือง จะไม่เป็นอาชีพหรือเพื่อหารายได้ จะมีดนตรีหรือการขับร้อง หรือการฟ้อนรำประกอบก็ได้ การละเล่นพื้นเมือง แบ่งเป็น 2 ประเภท คือ การแสดงพื้นเมือง และ เพลงพื้นเมือง การแสดงพื้นเมือง หมายถึง การละเล่นที่มีการแสดง การร่ายรำ มีเพลงดนตรีประกอบ ที่ได้วางเป็นแบบแผน และนิยมเล่นหรือถ่ายทอดสืบต่อกันมาจนแพร่หลาย การแสดงพื้นเมือง อาจเกิดจากการบูชาบวงสรวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ขอให้สิ่งที่ตนนับถือประทานสิ่งที่ตนปรารถนา หรือขจัดปัดเป่าสิ่งที่ไม่ปรารถนา นอกจากนี้ ก็เป็นการแสดงเพื่อความบันเทิงรื่นเริง

หน่วยที่ 6 นักแสดงและผู้ชม

แบบประเมินความพึงพอใจ?

แบบประเมิน

เกี่ยวกับผู้สอน

ปริญญาตรี สาขานาฏศิลป์ไทย คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฎพระนคร ปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ปัจจุบัน ครูกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ตำแหน่ง ครู ชำนาญการ
3.82 (11 การให้คะแนน)

6 รายวิชา

1027 ผู้เรียน

ความคิดเห็นจากผู้เรียน

5.0

Total 1 Ratings

5
1 คะแนน
4
0 คะแนน
3
0 คะแนน
2
0 คะแนน
1
0 คะแนน

หลายอารมณ์ แต่ไม่เคยหลายใจ

เรียน

สื่อการเรียนรู้รายวิชา

  • 1.แบบเรียนรายวิชา ศ21101
  • 2.สื่อวีดีทัศน์
  • 3.รูปภาพประกอบการแสดง

กลุ่มเป้าหมาย

  • ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1